#1 Leven met Vitamine B12 tekort

Graag neem ik jullie mee in mijn eerste Blog. Ik ben op het idee gekomen om een Blog te schrijven omdat ik dit jaar te horen heb gekregen dat ik Vitamine B12 tekort heb (opnamestoornis). Reden dat ik een Blog ben gaan schrijven is omdat Vitamine B12 bij vele niet bekend is o.a. Artsen. Met mijn Blog wil ik graag vertellen wat ik heb meegemaakt in dit proces en wat Vitamine B12 met mij heeft gedaan.

Een eigen willetje

Mijn naam is Christa, ben 27 Jaar oud. Wonend in de provincie Groningen. Ik ben thuis geboren op 26 juli 1991 om 04:30 in Assen. Ik woog 6 pond bij de geboorte. Toen ik geboren was had ik al een eigen willetje, ik krijste gelijk. De verloskundige zei tegen mijn ouders “met haar beleef je nog heel veel”. Ik was een mooie baby maar ik huilde heel veel. Omdat ik veel huilde gingen mijn ouders met mij naar de dokter, ik dronk heel weinig, ze dachten dat ik koemelkallergie had, ik kreeg andere babymelk, na een maand ging het beter met mij en huilde ik minder. Als baby was ik overal laat mee, ik ging na 10 maanden pas zitten. Ik kroop niet maar ging op men billetjes zitten en schoof zo door de kamer heen. Toen ik 11 maanden oud was werd ik heel ziek, zo ziek dat ik met spoed naar het ziekenhuis moest. Omdat ik al erg uitgedroogd was, was ik nog net op tijd in het ziekenhuis, ik lag in een bedje aan het infuus. Dit vond ik niet leuk dus wilde steeds het infuus er uittrekken. Na een week mocht ik weer naar huis. Thuis was ik nog een paar weken zwakjes. Ik kreeg bijvoeding en op deze manier knapte ik snel weer op. Toen ik 2 jaar was zette ik pas men eerste stapjes.

baby foto

zoektocht naar mijn gezondheid

In maart 2018 werd ik erg ziek, het begon met een griepje, Maar het bleef daar niet bij. Een week voor dat ik ziek werd was ik al bij de huisarts langs geweest omdat ik laatste tijd zo moe was en regelmatig licht gevoel had in mijn hoofd. De huisarts stelde voor om B12 tabletten te laten staan, een paar weken te wachten en dan eens weer bloed te laten prikken. Dit heb ik geweten, ik werd steeds zwakker en dacht dat het na mijn verkoudheid beter zou gaan, maar het werd minder. Ik kreeg vage klachten zoals erg kortademig bij kleine inspanningen ook voelde ik mij op vele momenten erg somber, het enige waar ik aan dacht was slapen en hele dag in bed liggen. Op een avond ging ik op tijd op bed en dacht: “misschien dat ik met heel wat uren slaap de volgende dag fitter ben”, ‘s nachts werd ik wakker, ik was erg benauwd en had het gevoel dat mijn onderbenen in brand stonden. Ik de huisartsenpost bellen en kon gelijk terecht. Er was met lichamelijke onderzoek niks te vinden, dus gooide de arts het op een griepje, dus ik moest maar goed uitzieken.
Na een aantal huisartsenbezoeken waarbij ik niet heel serieus werd genomen, mocht ik naar het ziekenhuis voor een longfoto, hierop was niks te vinden. Omdat ik al weken geen B12 tabletten meer slikte, ben ik mij gaan verdiepen wat Vitamine B12 tekort inhield, want ik wist hier weinig over. Op een dag ben ik op Facebook een pagina tegengekomen (B12 tekort, de vergeten ziekte), hier ging ik bestanden lezen met informatie en schrok daar erg van. Het bleek dat vele artsen niet veel weten over B12 en denken dat het met Tabletten wel is opgelost.

Wat ik mij kan herinneren is dat ik in 2012 eens langs de huisarts ben geweest vanwege vage klachten, hier bleek dat mijn schildklier iets te snel werkte en ben toen doorverwezen naar een internist in Martini ziekenhuis. Deze stuurde mij al vrij snel weer naar huis zonder resultaten. Ik kwam bij een homeopathische arts terecht, deze vrouw kan met een bepaalde machine je organen weer rustig krijgen. Al vrij snel merkte ik dat mijn schildklier weer wat rustiger werd. Ik merkte dit aan het minderen van een soort opvliegers en aankomen in gewicht, ik was altijd erg dun meisje van rond de 50 kilo rond mijn 20ste leeftijd. Dit was ook niet gezond. In de jaren die kwamen werd ik langzaam wat zwaarder, dit was erg lastig. Ik vond dit aan de ene kant erg vervelend, maar aan de andere kant wist ik dat dit wel gezonder is. In 2015 was ik druk bezig met mijn studie, ik wilde toch doorleren voor Verzorgende IG. Dit is een pittige opleiding, vooral de stages zijn erg lange dagen. Ik merkte dat ik erg snel moe was en kon na elke stage dag wel paar uur slapen zodat ik ‘s avonds fit genoeg was om leuke dingen te gaan doen. Met nog heel wat vage klachten ben ik toen naar de huisarts gegaan, deze gaf mij B12 tabletten mee omdat mijn waarde toen 142 was. Ik wist toen niet dat dat een lage waarde was. Aan begin merkte ik wel wat verschil maar op een duur niet meer. Weer langs de huisarts, die gooide het op studiestress en ik moest maar rustiger aan gaan doen.

Op het juiste spoor

Nadat ik me heb ingelezen ben ik met deze informatie naar de huisarts gegaan. Ik gaf aan dat de enige oplossing injecties was, omdat tabletten niet altijd helpen. Uiteindelijk kreeg ik injecties. Eerst een opstart van 2 x injecties per week 5 weken lang. De huisarts zei aan het begin: “na die 5 weken wordt het een injectie elke 2 maanden”, ik gaf gelijk aan dat dit niet goed is. Je moet na die 5 weken je klachten bekijken en op die manier eventueel afbouwen. Ik had duidelijk het gevoel dat mijn huisarts weinig wist over B12 tekort, dus wilde een verwijzing naar een internist in het UMCG. Dit kon gelukkig. Ik mocht binnen paar weken al langs bij de internist. Het gesprek met de arts ging goed, hij nam mij gelijk serieus en ging mijn klachten en behandeling bespreken, hier kwam al snel uit dat ik duidelijk last heb van neurologische klachten, dit betekend dat het kan zijn dat je gedurende 1 a 2 jaar lang elke week 2 injecties nodig hebt. Ik mocht pas gaan afbouwen als mijn klachten bijna tot helemaal weg zijn. Ik moest na het gesprek nog op een aantal dingen laten bloedprikken en moest toestemming geven dat de arts in mijn dossier kon kijken.
Tijdens vervolg afspraak gooide de arts gelijk op tafel dat hij niet zo blij was van de gegevens wat hij heeft gevonden in mijn dossier.
Het blijkt dat ik in 2012 al een b12 waarde had van 132, dit is erg laag. De internist toen in Martiniziekenhuis heeft hier verder nooit iets mee gedaan.

Als ik terug ga kijken, kan ik wel overtuigend zeggen dat ik vanaf kinds af aan al last heb van vage klachten. Ik had vroeger al het idee dat ik anders was dan andere kinderen, ik had erg veel moeite met leren kon moeilijk de stof bijhouden in de les en liep met een paar vakken erg achter. Ook was ik drukker dan andere kinderen. Hierdoor werd ik op de basisschool veel gepest, ik moest vaak aanhoren dat ik een dom kind was en dat ik een ADHD kind was. Ook vonden mijn klasgenoten het leuk om mijn etui door de klas te gooien en te wachten tot dat ik eens boos ging worden. Ik kon als kind goed voor mijzelf opkomen, dus liet het er nooit bij zitten. In groep 7 en 8 had ik een meester die mij niet mocht omdat ik druk was en moeite had met leren, dit was duidelijk te merken. De meester zei eens tegen mijn moeder waar ik bij was: “van haar komt niks terecht”, dit vond ik heel erg om te horen, ik wilde net als andere klasgenoten een gewoon normaal kind zijn.

In de pubertijd merkte ik ook dat het anders verliep, ik werd op mijn 13de voor het eerst ongesteld, je zou denken normaal natuurlijk, alleen bij mij was het gelijk heel erg heftig. Regelmatig was ik dan weer ziek thuis. Uiteindelijk na een jaar mocht ik de pil gaan slikken, hierdoor was mijn menstruatie goed vol te houden. Daarnaast was ik ook regelmatig moe, kon moeilijk uit mijn bed komen en had regelmatig last van mijn darmen. Volgens de huisarts prikkelbare darmsyndroom, verder nooit goed onderzocht. Al met al loop je achteraf je hele leven met vage klachten rond en komt nu pas in 2018 je diagnose op tafel niet door de arts maar omdat ik dat zelf op tafel heb moeten gooien, erg jammer maar wel blij dat ik dat toch goed heb doorgepakt.

...

Nu ben ik bijna 9 maanden verder, erg opgeknapt en prik nog steeds 2x per week (om de 72) uur. In de komende Blogs ga ik meer vertellen over o.a. klachten, beginsverergering, injecteren, en hoe de omgeving omgaat met mijn b12 tekort.

Hopelijk vinden jullie mijn eerste Blog leuk en leerzaam.

Tot snel weer bij mijn nieuwe Blog!!!

4 gedachtes over “#1 Leven met Vitamine B12 tekort

  1. Annemarie zegt:

    Hoi, mijn verhaal heeft veel overeenkomsten met die van jou. Ik ben heel benieuwd naar je 2e blog en wat de beginsverergeringen zijn want ik heb nu 1x injectie 💉 geprikt en heb weer meer klachten ook icm menstruatie. Mijn huisarts werkt al jaren totaal niet mee en gooit het nog steeds op fibromyalgie. Ik ben bij een alternatieve arts, waar ik behandeld ben voor de ziekte van lyme en via hem kan ik gelukkig de injecties kopen. Graag zou ik persoonlijk met je in contact willen komen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s