#22 Een jaar verder, hoe gaat het nu?

In deze tweeëntwintigste blogpost ga ik vertellen hoe het nu na een jaar met mij gaat.
Ik neem jullie mee in de beginverergering periode en hoe het daarna ging, hoe mijn omgeving omgaat met mij en of er begrip is.

blog 22..

beginverergering

Toen ik mijn eerste injectie kreeg, kreeg ik gelijk een energieboost. 2 a 3 injecties erna ook wel. Daarna werden de klachten die ik had erger en kwamen er klachten bij. Ik wist toen nog niet dat dit bij beginverergering hoorde. Deze periode duurde bij mij ongeveer een half jaar, ik vond het toen best eng en vreselijk. Wat ik toen het naarste vond was de enorme vermoeidheid en het sombere gevoel. Ik deed op dagen dat ik vrij was niet veel, van stofzuigen of de kleinste dingen werd ik al extreem moe. In de buitenwereld kon ik dit goed verbloemen door gewoon vrolijk te doen. Dit deed ik omdat ik mij erg schaamde door het gebrek aan begrip uit mijn omgeving, door een tekort aan kennis op het gebied van vitamine B12. Na de periode van beginverergering ging het langzaam weer beter. Er kwamen periodes waarin ik mij goed voelde maar had er nog wel dagen tussen zitten dat ik mij minder goed voelde. In de loop van de maanden kwamen die mindere dagen langzaam minder vaak voor. Nu een jaar verder heb ik nog wel eens een dag dat het gewoon niet lekker gaat. In februari had ik een weekje vakantie en ging het al een hele periode goed, ik heb toen geprobeerd om af te bouwen. De vakantie leek mij hier een mooi moment voor. Toen ik 1 dag probeerde af te bouwen merkte ik dit gelijk. Ik kreeg al snel darmklachten en had een wattenhoofd, ik kon moeilijk uit mijn woorden komen en als mensen mij iets vertelden, kwam dit maar half binnen. Ik ben toen gelijk gestopt met afbouwen. Nu na een jaar heb ik nog steeds elk 72 uur een injectie nodig. Gelukkig kan ik deze zelf zetten.

Naar je lichaam luisteren is moeilijk.

Wat erg moeilijk was en nog steeds is, is toch echt om naar je lichaam te luisteren. Ik wil, net als anderen, gewoon lekker kunnen genieten en veel leuke dingen doen. Maar je merkt gewoon dat je in zoverre toch rust moet pakken, dit is moeilijk te accepteren. In de loop van de maanden heb ik wel geleerd om beter naar mijn lichaam te luisteren. Thuis kan ik lekker tot rust komen, maar het plannen van activiteiten is nog erg lastig. Een voorbeeld hiervan is van aantal weken geleden, we gingen een heel weekend naar Walibi maar op de zondagavond voelde ik mij gesloopt. Gelukkig mocht ik die dag weer een injectie hebben. Maar toen had ik echt even het besef dat dit weekend mij veel energie heeft gekost. Je ziet mensen om je heen het hele weekend rennen en racen van achtbaan naar achtbaan en dan denk je wel even: “SHIT, kon ik dit maar”. Het is een rot gedachte.

grens

begrip om mij heen

Het begrip was er aan het begin weinig, het begon al bij de huisarts die er niks van wou weten en noemde het een hype… Als je zo de medische molen in gaat is dat behoorlijk zuur. Op een gegeven moment kwam er langzaam meer begrip, vooral toen ik bij de internist in UMCG kwam. Toen dacht ik: “yes eindelijk iemand die mij begrijpt”. Om mij heen kwam er ook wel begrip, een aantal mensen kwam toch naar mij toe met de vraag: “wat houd vitamine B12 tekort nou in”? Want vele hebben hier of niet van gehoord of weten er weinig over. Ik vond het al fijn als mensen naar mij toe kwamen en een beetje begrip en interesse toonden. Helaas kom ik tot op de dag van vandaag nog steeds mensen tegen die het niet eens proberen om begrip te hebben, het zijn vooral de mensen die nooit naar mij toe zijn gekomen om uitleg te vragen. Ze hebben gelijk een oordeel of ontlopen mij zelfs nog steeds heb ik het gevoel. Dit merk ik gewoon. Het ergste wat ik een poos geleden heb ervaren is dat iemand mij kwetste en daarbij niet het besef had hoe ik mij echt voelde. Dat ik soms prikkelbaar reageer of hyperactief ben is met een reden. Velen weten dit gelukkig van mij.

Doordat er nog steeds weinig begrip is vind ik het moeilijk om het uit mij zelf maar uit te gaan leggen. Dat is dus waarom ik ook maar gewoon met een glimlach rondloop en vrolijk doe. Ik vind het moeilijk om daarin echt mijn gevoel te uiten, omdat ik bang ben dat mensen een verkeerde indruk over mij krijgen. Daarbij vind ik het ook pijnlijk om er over te praten. Ik wil gewoon niet meer terug kijken naar het verleden, omdat dit mij erg veel pijn heeft gedaan. Ik word onzeker door bepaalde mensen om mij heen. Maar gelukkig zijn er ook genoeg mensen die mij steunen en mij een goed gevoel geven.

1 wens die ik heb is meer begrip en mij te accepteren zoals ik ben. Mensen hoeven mij niet te ontlopen, kom gewoon naar mij toe en toon begrip, zo moeilijk is dat niet volgens mij. Ik ben een mooi mens zoals lieve mensen om mij heen mij omschrijven en hier mag ik trots op zijn!!

ziek

Dit was dan mijn tweeëntwintigste blogpost, hopelijk vinden jullie deze blog ook weer leuk en leerzaam.

Tot snel weer bij mijn nieuwe Blog!!

Advertenties

Een gedachte over “#22 Een jaar verder, hoe gaat het nu?

  1. Wenny zegt:

    Ik begrijp het prima en je snapt wel waarom. Fijn dat het beter gaat nu, en af en toe een slechte dag hoort erbij. Altijd beter dan aldoor slechte dagen. Altijd positief blijven, al valt dat soms tegen, is winst.

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Wenny Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s