#28 Grenzen aangeven blijft iets moeilijks

Het is alweer een poosje geleden dat ik een blogpost heb geplaatst, ik was een hele poos echt even inspiratie loos. De laatste paar weken ben ik bezig geweest om te leren omgaan met mijn grenzen aan te geven en dat ik er mag zijn. Stukje uit het verleden toch maar weer een plekje kunnen geven. in deze achtentwintigste blogpost ga ik jullie hier meer over vertellen.

quite

Grenzen aangeven blijft iets moeilijks

Ik vond het erg moeilijk om mijn grenzen aan te geven, ik wist niet zo goed waar nou precies mijn grenzen lagen. Bij een situatie vroeg ik mij steeds weer af wat gebeurt er als ik nu eens nee zeg of wat gaan mensen van mij denken als ik eens mijn mening wil geven. Dit zijn dus niet de goede gedachtes. Op het werk werden er een poos geleden leerzame cursussen georganiseerd die ook over grenzen aangeven gingen. Wat mij bij gebleven is; stel eens je zelf de vraag: waarom reageren de mensen eigenlijk zo op jou als je eens je grens duidelijk aangeeft? Ik kon zelf niet echt bij een antwoord komen. Het antwoord is eigenlijk gewoon dat mensen er aan moeten wennen dat je eens je grens aangeeft en zij zijn dit niet van jou gewend! Toen dacht ik gelijk: ja dat is het gewoon. Dit antwoord geef ik mij zelf steeds weer als er een negatieve gedachte komt over hoe anderen over mij zouden denken. Dit heeft mij zeker geholpen. Grenzen aangeven blijf ik moeilijk vinden maar in heel wat situaties durf ik dit nu wel steeds meer. Mijn grens is een stuk lager geworden niet alleen omdat ik er bewuster mee bezig ben maar ook omdat ik hierdoor minder stress ervaar en daardoor beter in mijn vel zit. Stress is tenslotte niet goed voor het herstel van een vitamine B12 tekort. En ja, na ander half jaar ben ik nog steeds bezig met herstellen, het gaat langzaam steeds beter. Het heeft tijd nodig en dit heb ik inmiddels geaccepteerd. Ik kan steeds beter bepaalde dingen een plek geven.

trots

Ik mag er zijn

Ik heb vroeger veel periodes gehad dat ik er niet mocht zijn, vele pesters om me heen die mij letterlijk de grond in trapten. Nu heb ik echt het punt gevonden dat ik klaar ben met deze pesters. Waarom zou ik mijn leven hier door laten verpesten? Het zegt meer over hun dan over mij. En ja het heeft zeker littekens achter gelaten en de situaties die ik mee hebt gemaakt maken het soms niet gemakkelijk. Maar ik ben gewoon een mooi mens en ik mag er ook gewoon zijn. Dik 25 jaar ook nog eens met gezondheidsproblemen rond gelopen, niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk en nee het lag niet aan mij, ik heb gewoon de diagnose alleen pas later gekregen en gelukkig merk ik nu aan mijzelf dat ik mij steeds beter voel. Natuurlijk zitten er nog wel dagen tussen dat ik mij rot voel maar dit hoort er gewoon bij.

ik mag er zijn

Dit was dan mijn achtentwintigste blogpost, hopelijk vinden jullie deze blog ook weer leuk en leerzaam.

Tot snel weer bij mijn nieuwe Blog!!

 

Advertenties

Een gedachte over “#28 Grenzen aangeven blijft iets moeilijks

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s